Holwierde


Wie zollen ons ter mor mit redden

Vrouger namen zai tochten ruden aan. Menno Cock dee dat ook n haile bult en Aine Schantsemoa dee dat mit. Din stonden ze ook wat te vogelen. Ze kregen anderhaalf sent de meter. Dat was wat. Zai gingen der smörns hin. Ais ze n vogel vlaigen zagen zegt Menno: “Blifst mor stoan, din ruud ik deur, din heb we in elks gevai n haalf daguur.” Zai lopen hier achter. Haren t eerste ind kloar. Din kommen ze bie Grounwold zien laand en doar zain ze n schoap in tocht zitten. “Verrek, doar zit n schoap in sloot!” Ze hoalen hom der oet. Ze waren vroug, t was nog mor net licht. “Dij het ter ook nooit laang in zeten.” Aino t mes te buus oet en snid hom direkt ströt oet. “Nou,” zegt Menno, “ik goa doar mit noar Grounwold tou.” Dij zat aal te melken. “Mot je ains heuren, wie binnen doar tochten aan t ruden en doar zit n schoap in.” “Wat heb ie doar mit doan?” “Wie hebben hom der oet hoald en direkt haals oafsneden.” “Ik zol zeggen, ie red joe der mor mit.” Grounwold was nait verzekerd. Dij haar te veul daaiern om in verzekering te wezen. Menno terug noar Aino: “Zo en zo, wie zollen ons doar mor mit redden.” “Nou,” zegt Aino, “Din hebben wie al wel n daguur en din moak wie t schoap mor aan kaant.” Menno hoalt fiets op, t schoap ter op en dat noar hous en din doalek mit schoap aan de gang. Broaden wat ter broaden worden mos. s Oavens kommen Kruuthoorn en zien vraauw. Dij kommen een bult op versiede bie heur. Menno stekt din even mit zien bootje t woater over. “Bliksemkoaterl Dat rokt hier lekker.” Dou kwam t haile verhoal op batterij. “Potverdikke, dat is wat.” Ze gingen altied hal vroug hin te ruden. Dat wol Menno groag. Laiver om vaaier uur der in springen en om drij uur weer vrij. Dus hal vroug gaait Griet van ber of en moakt hom n tuutfles mit kovvie. t Begon nog mor net te lichten. Ze kikt wat veur weer t is. “Doar lopen al gounent in t laand, most ains kieken, dat deugt nait en ze hebben doar ook wat.”
“Verrek kerel,” zegt Menno, “dat binnen Kruuthoorn en zien
vraauw ja, wat motten dij nou?” Ze trokken n schoap te sloot oet. Kruuthoorn noar Geert. “Schoap in sloot.” “Kinstie der ja wel mit redden.” “Veur honderd prosent zeker,” zegt Menno loater, “dou zai soavends bie mie weg goan binnen hebben zai t schoap ter in jagd en smorns hal vroug, dou t net begon te lichten, binnen ze der weer hin goan om t op te hoalen. Ze maggen mien kop ter oafhouwen as t nait woar is!” Nou ja, zukse dingen.
Dat zit van oard der in, dat komt nait allain te veurschien
in oorlogstied. Verleden joar laip e bie EDA. Jan mit karretje en Kruuthoorn der noast. “Hier is nog wel wat, hin?” “Huifster nait baang veur wezen, mien jong, dat dizze man verhongert. Zolang er nog zoveul is, verhongert dizze man nait. En n minsk dij zuk wel verhongeren let is nait weerd dat e leeft. Zo denk ik ter over.” En zo is dat ook.