Holwierde


Wat zol dat veur n groot gebouw wezen?

” Mien God, wat zol dat veur n groot gebouw wezen”, docht ik dou ik weer bie kwam, herinnerde Rommel zuk dou hai wat van zien oljoarsbelevenizzen vertelde.
t Allerlaifste wat ze doun mochten mit oljoar was, noast verslepen, het luden van de torenklok. Dat klokluden mocht nait. Köster was ter op bedocht, veldwachter huil n oogje in t zail. En kerk zat op slöt.
Dat gaf nait zo veul want ik haar mie noa kerkdainst opsloeten loaten. Dou haar k t riek allinneg. Tegen twaalf uur noar boven tou. En dou klok twaalf moal sloagen haar, trok ik ter aan. t Duurde nait lang of der was gestommel onder in kerk en der kwam ain trap op en din sikkom runnend bie ledder omhoog. Mor dou e boven kwam zee klok niks meer. En hai kon ook gainain vinden dij t ommans haar want ik haar mie bie kloktouw omhoog trokken en verschoeld in klok. Zo gauw as ik kerkdeur weer dicht goan heurde lait ik mie weer zakken en klok ging weer deur. Twijde moal dat veldwachter, want dij was het, boven kwam zee e: “Hai mot hier zitten,” en hai laip vlak om mie tou. “Hai mot hier zitten.” Dat zat e ook, mor hai kon mie nait vinden.
Klok sloug ook nog, doar bin k zowat bie dood kommen, want dat geft n stuk lawaai! t Is of duvel op je oafkomt. Och en dat is ook zo, denk ik.
Dou ze op n duur mit twij man kwammen, dus ik t nait verder oaventuren. Deur kerk noar beneden ging nait meer en doarom mos ik boeten om bie de regenpiep deel. Bie de geut eerst moen schounen oetgooid. Dat haar ik nait doun motten. Mor ik docht din kin ik neter klimmen. Regenpiep zat in t midden van geur, mor lopt schuins noar muur tou. n Meter noar beneden en dou bams. Want dou piep tegen muur aanlaip was ter gain roemte meer om handen der om tou te doun. En doar zat ik. k Kon nait meer omhoog klimmen en nait verder noar beneden. En dou kon k mie nait meer holden en vaal k noar beneden. “Miengod wat zol dat veur n groot gebouw wezen,” docht ik, dou k weer bie kwam.
Ik was bewusteloos eerst even. Deurdat ik schounen oettrokken haar bleef ik achter n spieker zitten en dij trok noagel van diktoon oaf. Ik kwam bie Zeediek. Zai zatten in t hounderhok bie ol Zeediek. Ik kwam wat loater, t bloud laip mie te schounen oet. Dou k thoes kwam wis ik inains weer wat mien pa n joar eerder zegd haar. Ik haar dou in fabriekspiep zeten ja. Dou zee hai: “Astoe nog wéér vot gaaist mit oljoar, gaaist direkt te thoes oet.” Mor ik was veurzichteg. Hai har halle boudel vast vanzulf, mor ik kroop deur t hounderhok noar binnen. Dat in hoes. Op ber. Om n uur of zeuven raip ol Kloas, direct der oet. “Afreizen.”
k Haar nog n raiten koffer mit n broen leren raimke en stukjes op houken. Dij achter op fiets. k Haar nait zo veul goud. Ain pak aan en t hoie pak op n stokje op rug, mit hoakje in kroag stoken. Dou bin k bie Bosker kommen. Doar bin ik n joar zowat in kost west en dou mos ik in dainst. Noa tied bin k weer noar hoes goan. Eerder bin k ter ook nait weer west. Lot ze op dak zitten goan, nait?