Holwierde


Waorom zol hier nou minder vis zitten?

Ik ging op n zoaterdag n moal hin. Dou was t ook roeg. Der ging gainain mit. Twij neefkes van mie lagen in hoaven, mor ik haar n hekel aan in hoaven vissen. Mog ik nait groag. Ik denk: “Ik heb t al zo voak wat roeg had, ik kom wel te hoaven oet, dat red ik wel. En din blief ik vlak achter woar strand west het, woar nou Eemshotel is, doar blief ik liggen.” Doar kwam k aan tou. t Anker der gauw veur. Ik ging achter in boot zitten. Ik haar n dikke koaneboot. Houpen der oet. Och kerel, t was aalmoal vis. Op n duur wer t stil, oafgoand wotter. Harstikke mooi. Mor ja, ik denk: “Kinst wel vot goan, want soaterdoags kin ik ook nooit gain vis verkopen.” k Haar al n zak vol en n kist vol. woar mot k ter mit hin. Mor mits komt mien neef te hoaven oet: “Hou liekt t?” “Ik schai der mit oet,” zee ik.
“Ik wait nait woar ik ter mit hin mot.” “Visk mor deur, ik neem t aalmoal wel mit, al is t ook doezend pond. Dat is zo vot.” Joa, in Delfsiel en Faarmsum wil dat wel. “Nou din vis ik noatuurlek deur. Mor ik wil wel groag even hebben dat ie der doalek n beetje oethoalen, want t zakt al mooi noar beneden.” “Nou, gooi der mor in.” Hai ging nog n eindje veur mie liggen. Mor ze haren presies mien stroom. Hou bestait dat? Handen deden mie zeer van t touw om dij vissen der oet te kriegen. En hai lag zuver net veur mie oet. Hai haar der drij, vaaier scharretjes in als hai hom optrok. Hai ging nog even daiper liggen, mor ze haren loop noar mie tou. Mor om duur zeg ik: “Ik mot wel oetschaiden, ik kin nait meer baargen. Ik vis mie der zulf onder.” “Din schai wie oet.” Wie terug noar hoaven.
Doar waren Joakop en Tjoard ook. Dij waren
in hoaven bleven. “Kerel, woar hestoe dat vis wel vot?” “Joa, vongen. Ie gingen in hoaven liggen en dou bin ik noar boeten goan. Dou t stil wer, wer t nog slimmer. Mien neef het veur mie legen en dij het nooit wat vongen.” “Joa,” zegt mien neef, “dat mot wie aalmoal mitnemen. n Pond of tien, meer kin e nait kwiet worden. Wie motten t wel even apaart hollen en din zel ik tie mörn wel vertellen houveul t was.” .
Ik heb n pond of tien mit noar hoes tou nomen. Soavends bin ik nog
bie Menno west. “Doe konst ja nait boeten wezen,” zegt e, “din waren wie wel hin goan” “Als k deur vist haar, haar k wel doezend pond vangen kint, mor k wil wedden dat k nait ver van haalfschaid oaf zit.” “Din hebben wie wat vergokt.” “Dat hij je.” “Mor t was ja gain weer” “Nee, dat was t ook nait, mor veur t vissen was t net goud.” “Woar hest legen?” “Zel ik die ains wat vertellen? Dizze man gait nooit weer dat end noar Nijstad tou. Dizze man blift bie Delfsiel onder diek liggen. Als t mooi weer is dwaars onder Poap. Wie hebben nooit aans weer doan. Misschien gingen wie soms nog wel n eindje ander kaant onder Waiwerder waal liggen.
Want woarom zol hier nou minder vis zitten?