Holwierde


Verrek man, ze hebben op ons wacht

Dat vissen was mit n roeiboot. Din haren wie n meter deursnee houpen en doar n stuk net onderaan. En bovenaan haar wie n hail fien net, zo’n puut, en doarin deden wie garnoat of blik, net wat we haren. En dij bonden we der bovenop. Din gooiden we hom overboord en din lait we hom n minuut of vief, of net zo as t oetkwam, in t wotter. En din trok we boudel weer op. Alst din hail goud was, konden we hom der hoast nait oettrekken, zoveul schar haren wie der op zitten.
Wie gingen doar mit noar Delfsiel. Eerst konden wie hier liggen
blieven, mor dat mog op n duur nait meer. Dou brochten Jan Cock zien jonges t altied al op bakfiets noar n Daam en din ging dat noar Stad. Mor op n duur jougen ze ons hier weg. Doar heb wie hail wat ellende mit beleefd. Mor oeteindelk, Nijstad, doar haar altied n ding west en din mog doar boot liggen. Mor din mos ter altied n wachter bie wezen.Dat ligt zo dichtbie, wie konden wel noar Delfsiel. Hoaven ging soavends dicht en din lagen wie goud. Doar waren wie doodgelukkeg mit. Wie noar Delsiel. De eerste moal haar wie n dikke zuudooster wind. Aans huifst ja mor allain even noar kaant tou. Mor, oafgoand wotter, n dikke stroom, dou mos wie vot.Douwe Bakker haar n dinkje, nou ain plankje hoog. Ik haar n koaneboot, n monster om dij te roeien. Douwe dus nait mit zien leutje bootje der hin, dij bon zien boot aan mienent vast en kroop bie mie in boot. En wie mit zien baaident roeien. Menno haar n schiltjeboot en Jan haar n andere en der waren nog meer, zoals Frits Hollander. Dij konden wie lang nait bieholden. t Wer al duuster en wie zaten nog te klaauwen, Douwe en ik. t Was eerste moal noar Delfsiel, zat dij hoaven al nait dicht? Jongens dij binnen kwamen wizzen al woar dij zuk oafmelden mozzen bie de duutsen. Dou zeden dij: “Der mouten zo en zo veul roederboten kommen.” “Joa, dat is kloar, ons kammeroaden kommen der nog aan. Dij hebben n dikkere boot, dij is stoerder te roeien.” Dat was nait zo slim, din mozzen ze mor even wachten mit hoaven dicht trekken. Din trokken ze hom zo ver dicht dat wie der nog net mit t bootje deurkonnen. Doar ston ook n soldoat bie op wacht.Menno was ook zo’n wonderlieke. Dij op fiets noar hoes fluitjend, veurover liggend mit aarms op stuur boven zien kistje vis. Komt bie ons hoes laangs. “Woar blift Luut?” “Dij kin wel verzopen wezen.” Hai het ter nooit verder bie stil stoan, hai wis ook ja nait dat het zo loat wer. Mozzen ook ja om acht uur binnen wezen. Hai docht, dij komt wel op n duur. Eeltje op weg. Klaas van Velzen zegt: “wat is ter wel, lopst ja aal op weg?” ” Joa, zo en zo.” “Nou,” zegt Klaas: “Mit dij stroom veur hoaven. Blief doe mor thoes en hai op rek hin. Dij kwamen we net bie Oetwier tegen.Ik wol mor zeggen, dou kwamen wie binnen. Ik zeg tegen Douwe: “Gelukkeg, wie kinnen der nog veurbie, is n gatje overloaten aan kaant.” Dou wie der deur waren zag ik wel, hai zet zo’n ding om en trok e met lier deur dicht. Ik zeg: “Verrek man, ze hebben op ons wacht.” Wie werden opwacht deur zo’n dikke duutser. Papiertje mit, bewieske dat we deur poort hin konden, want doar stonden ook weer soldoaten. En mörn mot ie joa melden bie dat gebouw. Was niks mit te doun. Wie kwammen bie poort. Aans mos je der boven over, mor hai zee: “Ach, goa hier mor deur mit joen fietsen. Wat bin ie ja loat.” “Joa, zo’n dikke boot, wind en stroom tegen, eerste moal.” Dou ston Klaas doar op dat padje: “Mien laive tied, woar blief ie wel, Eeltje is ja doodongerust!”. “wie konden der nait in op kommen, dat komt mie nait weer over. Dizze man gait in t vervolg wel véur de stroom aan noar Delfsiel. Tegen hoog wotter smeerde ik hom altied en din ging k bie Delfsiel weer vissen en din huifde ik mor even in hoaven roeien ja. t Was onkunde, dikke oostewind, alles net tegen.
En dat heb wie zo laang volhoalen tot aan bevrijding tou.