Holwierde


Mit mien beste wil nait

Kuin baauwde direkteurswoning in Woagenborgen. En doar mos ik hin mit n vracht zaand. t Trof zo dat ik ter tegen schafttied aankwam. “Kom mor even binnen in keet,” zegt Kuin. Op dat moment komt ter net n groep aan. Ol Wilm Kuin zegt: “Jonges, help even.” Zeuven, aacht ter op, misschien wel tien. Ik bin mit in t schaftlokoal goan en wie hebben doar even gezelleg zitten ouwehoeren noatuurlek. Even te laang en wie kommen weer, dou hebben ze hom leeg had mor in de tussentied ook weer vol gooid. En ik bin nait bie machte west dat
ik ze ooit weer aan loop kriegen kon. Ze stonden mit zulke laange gezichten veur mie. En ik kon hom zulf leeg scheppen.
t Wapen van Leiden waistoe, kafee Wierengoa, even verder noar kerk tou en doar presies net tegen over. Ik kom der aanrieden. t Leste haar ik kaalk loaden bie kaalkfabriek. En ik haar veevoeder loaden van Roelfsemoa. Min, rot weer, slattereg. Dus ik kom van kaalkfabriek vandoan. Ik heb nooit haard reden, dat  kon nait. n Poar autoos geparkeerd veur Wierengoa. Der kommen n poar kinder te schoul oet. En ik zai nog veur mie dat ter ain van n jong of n wicht de muts oafgript. Hai lopt mit dij muts in haand zo van t trotwaar oaf en ik krieg hom der veur. Ik mos dij geparkeerde autoos veurbie, dus ik kwam meer op linkerboan. Als dij autoos der nait stoan haren, haar ik normoal rechts reden, mor din haar ik hom ook nait ontwieken kint. Din haar k hom veur de achterwielen kregen. En nou veur de middenwielen, want ik ree mit treler ja. Dood hin.
Ik noar Fokke Stainhof. k Haar hallemoal gain draank had, ik was ja gewoon in dainst. Ik was haldal van de koart. Dou zegt Fokke Stainhof tegen mie: “Hierzo.” En dou heb ik twij borrels kregen. Doar hebben ze ook niks van zegd, mor wat ik wel mos, mit dij halle ploug volk ter bie en mit dat slechte zicht? Ik mos n remproef oafleggen. Dat was goud, mor doar heb ik mie vrezelk aan aargerd. Ik mos bie de DAM langs en op de Woldweg draaien. Ik kon der niks aan doun, mit mien beste wil nait. Ik zai nog hou hai dij muts oafpakt en as de bliksem over weg hin. Doar kon ik nait tegen remmen. t Stee kin ik nog aanwiezen. Loater mos ik noar dij minsken. Börgmeester der bie, domie Tonsbeek ter bie. Ik zel die ook nog vertellen dat mien pa dij kist betoald het. Ik heur hom nog zeggen: “Börgmeester, ik wil dat wel doun, mor nait in de vorm dat ie denken kinnen dat ik t oafkoop.” Dou zee börgmeester: “Ik vin t goud dat ie dat doun, mor ie mouten nait meer d0un.”
En noar de begraffenis. Domie Tonsbeek was zo’n raauwe hin, n eersteklas domie. Ik heur hom nog zeggen: “En de maden en wormen die vreten het 0p!” In zien rede. Ik ging deur de grond. Bist n jongkerel. Lot ik n twij, drijentwinteg west wezen. Ik haar riebewies dou ik achttien was, dat was makkelk ja. n Joar loater zat ik op auto. En dat heb ik negen joar doan. Dou zee ol heer: “Nou is t genog, nou gaaist ter oaf.” Dou wer Aalko de grote man.