Holwierde


Komst hier nooit meer oet

Het vong zo best. n Dikke noordweste wind. Jonges gingen aalmoal vot. Ik sloug der dunkt mie iedere slag wel vief pond op. Ik denk: “Ik kin t nog wel even doun.” k Haar n dikke boot. Mor op n duur mos ik toch mor vot. Nou, ik weg. k Was goud en wel in hoaven, kom ter n snijbui mit n orkoan van n wind hoaven in. Doar kwam zo’n veurpostenboot. Dij wol net noar binnen. Dat was net zo‘n boot as nou bie de marine, n oorlogsboot. t Ging der zo vrezelk heer, hai dus nait noar binnen. Hai begon te bloazen en din ging e weer achteroet. Baggermeulen mit n grote bak ter achter en n dikke sleepboot ter veur kwam der ook aan. Dij bozzelden net zo haard weer achteroet noar Termunten. De wind nam heur gewoon mit. En ik lag bie pier. Doar woar de Vooruitgang lag, doar lag ik aan binnenkaant. Ik doch: “Doar hestoe dien leven der net oafbrocht.” k Haar t nooit red. Mor n smak vis haar k in boot ja. Ik keek ains. Dat wotter kwam zo haard op. De Vooruitgang, dij ging noar Duutsland en doar stapten aal dij duutsen al aan boord.
t Duurde mor even en dou ston weg der schoon onder. Mien
fietszoadeltje kon ik nog net zain. Ik raip tegen dij duutse soldoat dij doar boven op diek ston: “Wolst mien Fahrrad even omhoog trekken?” Joawel en hai trok hom boven op diek, woar haizulf ook ston. Hai zegt: “Loop ik hier ook nog gevoar?“ “Nog nait, mor t kin gebeuren, al mot het din wel slim gek worden.” Ik docht: “Verrek, komst hier nooit meer oet.”
Mor wat is t geval? Ol Jan Kappen kwam even kieken. Dij wis dat dat
zo ging en din huil e even t oog op boten, snapst? En dij komt op ander kaant, woar dij Pieter Koerts legen het en dij zegt: “Zai ik dat wel goud? Luut zit nog in boot. En zai haren boten aan dij kaant liggen. Dus ol stapt in boot. Doar komt e aan: “Miengod, doe zitst hier ja nog.” Ik zeg: “k Was loat, dou ik hier kwam ston t haalf weg. En dou ik goud en wel opkeek, zat mien fietszoadel der al onder. In zo’n korde tied.” “Kom mor hier. Mor dien vis din?” “Och loat mor stoan, doar kin ik ja naargens mit hin.” Ik bie hom in boot. Op aander kaant der oet zet.
Mor mit stoan doar jonges van dij kroanen. En doar brochten wie ook
altied n beetje van dij vis hin. In de waarkploats mouken ze ook wel aains wat, as wie wat hebben mozzen. “Hirrejaai, woar komstoe vot?” “Joa, zo en zo en ik heb doar n praan vis onder in boot zitten.” “O, goa mor noar hoes tou, dat vis hoalen wie der wel even oet. Dat vis komt wel terecht en mörnoavend komstoe mor even en din rekenen wie wel even oaf.” Zai binnen der mit boot hingoan en hebben mien vis der oet hoald en ze hebben alles verkocht. Dou ik aanderdoagsoavends weer kwam zegt e: “Wat dochstoe houveul vis doe haarst?” Ik haar der haldaal gain oordal over. “Hast vaaierhonderd pond.” zee e. Ze haren t apmoal opschreven. Eerlek genog. Mor ik was al laang blied dat ik mien leven der oafbrocht haar.