Holwierde


Je konnen der ja niks veur kopen.

Ons manlu zaten altied te spinnen. Ons Kloas ook, want dij mos ook n beetje verdainen ja. Ons Menno ging op ambachtsschoul. Mor dij was ook haalftied thoes, want din vorderden duutsen dat weer. En as Menno aan t vissen was, zat Menno, ons jong, ook te spinnen. Dij kon dat zo vreselk mooi, want dij stekt het vrezelk naauw. Als ter ain kwam dij zulf schoapen haar zee Menno: “Ik wil dat wol wel veur joe spinnen, mor haalfschaid is veur mie. Ik spin dat aandere, doar huif je mie niks veur te betoalen.“ Mor was ter ain
dij n beetje haar, dij gaf drij gulden veur n bos. Ons manlu konden hal mooi spinnen, hal fien. Ze konden vief bos op n dag doun. Dat wer vieftien gulden op n dag. was ook nait te veul. Om vief uur soavends was boudel doan. Din wer halle brut oppakt. t Kon zo drok wezen als t wol, din was t doan. Soavends zaten ze wat te dammen, of lazen ze wat, of zo.
Op n oavend, wie zeggen: “Doar komt borgmeester aan.” Dij laip altied in uniform en hai haar zo’n mooie rooie setter. Zo’n hond haar e. Ik ging noar achteren tou, dee deur open en doar kwam Kloas aan. “Moj, goh, binnen je nait aan t spinnen?” “Nee heur,” zegt Menno, “om vief uur is t doan.” “Woarom spinnen ie soavends nait?“ “Joa, as ik doags aan t waark bin, bin ik ook om vief uur vrij. Wie spinnen zoveul en din is t doan. Als wie n daguur hebben, is t oaflopen.” “En din flink verk0pen?” “Gain bos,” zegt Menno. En dat is ook zo. Wie hebben wel ains wat verruild, mor nooit verkocht. Hai zegt: “Ik wil die ain ding vertellen, als ik heur dastoe ain bos verkochst, gaait haile boudel weg. Kinst spinnen zo veul alstoe wilst, mor der wordt niks van verkocht.” “Joa,” zegt Menno, “as ter ain komt dij n hal bult wol van zukzulf het, din krieg ik haalfschaid van wol, want wie mouten zulf ook wat hebben.” “Nou ja, dat is goud, mor dat wil ik tie even vertellen.” O “Brontsemoa, ook n kop kovvie? t Is wel surogaat,” zeg ik, “mor dat zegt niks.“ “Dat smoakt nog nait zo roar,” zegt e. “Nee man, dat is gebraande rog.” Want Kloas Ritsemoa haar n stukje rog en doar haren wie wat van. Van gruin aarten is nait zo lekker. Overal over proaten. Zo was hai. Kwam zo mor n oavend aan. Mor hai zee nog n moal: “Denk ter om, alst ain bos verkochst.” “Nou wil ik die ain ding vertellen,” zee ik, “der kwam hier ain en dij wol wel honderd bos hebben en dij wol datteg gulden veur t bos geven.” “Zo, en wat hestoe zegd?” “Niks ter van.” Ik zee: “wat mot je mit dat geld doun? Kinnen der ja niks veur kopen.”