Holwierde


Ik nait, den kerk hallendaal nait

Vrouger mochten gereformeerden nait lötten.
Fokko haar n poar senten had en dij het zuk n löt kocht. Mor doar het hai niks van zegd. En dou wint e doar vaaierdoezend gulden op. Dou mos dat wel veur n dag. Jop, zien pa, dij haar doar dunkt mie nait zo’n probleem mit, mor zien moeke wel. Dus doar is proat van kommen. “Joa, dat kin allemoal goud en best,” zee domie, “Mor din mot ter noatuurlek zoveul noar kerk.”
“Joa, mot ie ains heuren,” zegt Fokko, “As ik het nait hebben mag, din mag kerk het hallendaal nait hebben.” t Het n haile rel west.
Dat het t ook west mit n peerd.
Ze wazzen bie Jan Wichers, Elemoa zat er, Oosting, Luut en nog n poar meer.” Om duur zegt Jan: “Ik heb nog drij lötten.” “Nou,” zegt Elemoa, ” Ik heb al n poar en ik heb genog, mor Oosting din?” “Och, kerel.” Ie waiten wel hou Jan was: “Wat dochst, van dit en van dat.” Oosting wol zich oetaindelk nait kinnen loaten: “Nou, dug mie ze mor.”
Valen net twij volen op. Dus aigenste kwestie. t Kwam weer in Baaierm. Ain vool mos noar kerk en din mog Oosting aander hollen. “Joa”, zegt Oosting, “As ik gainent hebben mag, din ie toch ook nait.” Ze heben gainent kregen.
Vandoag zol je der nait meer over proaten, mor dou mouken ze der n hail lawaai over.