Holwierde


Ik kin mörg nait noar Hinderk

Swoendoagsoavends haren wie, Jan van der Helm, Haarm Reinder, Riekent, Jan Ekemoa, ik zee de hond en mien bruier, biljarten. Din gingen wie körkjen en noa tied n koartje leggen. Om elf uur mos t doan wezen, mor t wer ook wel ains haalf twaalf. Din dee Hinderk niks as schelden, want dij was smörns al om haalf vief weer in t in. Din vuil e weer in sloap en wer weer wakker. “Nou der oet, duvels!” Zo kon Hinderk ja. Wie waren mit n man of wat: “Wie kinnen nog wel even, tot twaalf uur tou.” Mor dat was niks weerd. Din zit ter ain zo dik in: “Och, loat we der nog n haalf uurtje bie pakken.” En zo gait dat aal deur. En alles was ja verduusterd in oorlogstied. Als je din zo‘n hoes binnenkommen, doar vaalt gain stroaltje licht. Noch van de zun, noch van de moan. Wie kommen doar in, doar was achterdeur en doar is dij achterkoamerdeur. Mor doar is kelder. Riekent komt binnen, drok hin, dut dij deur open en klettert op kop in dij daipe kelder. n Hal gedounte: “Oooong.” Ik zeg: “wat dustoe, vaalst in kelder?“ “Oooong,” zegt Riekent, “ik kin mörn nait noar Hinderk tou.”
En doar heb ik zo vrezelk om laacht, was e baang dat e wat stukkend haar en dat e de volgende dag nait noar kroug kon.