Holwierde


Dat was angst ja

Wie hebben hier mitmoakt, joa, dat was gevoarlek. t Was in leste van oorlog, jannewoarie, feberwoarie, n minne tied. Dou haren wie doar n koart van Rusland. Dom. Dij Russen gingen aal verder en din n streepke woar dij penetroatsie oetvoerd was. De Duutsen haren zuk dus weer mit sukses terugtrokken. En din kwam doar ook even n streepke.
En dou stonden wie hier mit mekoar, n man of vief. Doar was Wubbo
Kool ook bie en Roel de Boer. Wie stonder der veur, t was zowat acht uur. Ze mozzen ook vot, want om acht uur begon spertied. En wel stappen doar binnen? Oarent Oosterheerd en Kloas Brontsemoa. “Zo,” zegt Oarent, “was je aan t bekieken houver de bolsjewieken al hin binnen? Nou din beleef je wat as ie dij hier kriegen!” “Joa, mor dat beleef ie nait,” zegt Gerardje Smit. Dat haar e nait zeggen motten. “Verdomde rotboer.” Hai gript zien revolver en gait zo veur hom stoan. Ik docht: “Dat worden ongelukken.” “Hou kinstoe dat nou doun?” zegt Kloas Bos. Dat was n partijgenoot, haar pak aan. “Hai Oarent, dat mostoe nait doun.” Zo kon Kloas. Mor in elk geval, netzo laang geproat. “Hou waarkt dat presies?” Op n duur lag revolver oetmekoar op toavel. Dus, zo was t ook nog weer.
Mor dat wil ik wel noavertellen. Wie haren hier Jan en Ate, dij
heurden der ook bie. Dou kwam aanderdoags Jan bie mie: “Most ains heuren, doe hest doar n koart van Rusland hin. Zorg nou even dat dij doar vandoan komt. Doar kommen ongelukken van.” “Ik zeg: “Ik geloof ook dat t beter is.” Oat was ook zo. Jan zee: “t Zel mie n zorg wezen, mor doe krigst ter last mit.” Dou heb wie der n koart van Nederland hin hongen. Dat was ja veul beter.

Dat was angst ja. Kloas vertelde mie: “Veur t Winschoterdaip blieven ze stoan.” Dat is zuver woar. Dat is zowat n dattien april. Dij wis zo presies woar ze zaten hin, dij Kanadezen. Mien bruier was hier ain april vandoan goan. Dij woonde in Wildervank. “Nou,” en Kloas kikt op t horloge, t was zo’n haalf drij, “t zel der zo’n beetje om baaintjen dat Piet bevrijd wordt.” Loater n moal vroug wie Piet: “Hou loat binnen Kanadezen bie joe binnentrokken?” “Joa, dat was om en noabie haalf drij.” Staark hin.
t Was
noatuurlek n klaain gokje. Mor hai wis presies woar ze zaten. En dou stonden wie doar bie dij koart van Nederland. “t Winschoterdaip,” zee e, “doar blieven ze veur stoan.“ “Mor dat kin ja nait.” “O, nee?” Dat was angst en din holstie overal aan vast. Ik zee: “Achsten meert binnen ze op vief ploatsen over de Rijn kommen en wolstoe mie nou vertellen dat ze veur t Winschoterdaip stoan blieven? Dochstoe dat?” “Als ik mien verstand gebruuk, nee.”