Holwierde


NANSUMER DIEK

Noa joar’n kwam ik weer bie Nansumer diek
Het tij luip of en zun scheen over ‘t sliek

Ain pronkjewail in gold’n raand
Dat is mien diek, mien Grunniger laand

‘K zag ‘t wotter aan de overkaant
Doar teeg’n over mie doar ligt Duutslaand

De voargeul was toun drok bevoar’n
Mit kusters die kwaa’m en g1ng’n met hun woar’n

Ik denk aan vrouger hou het was
As kinder plukk’n wie laintje bloum’n in het gras

En hail veul schelp’n groot en klain
Wie zöcht’n ze op, ‘t was een festain

Kinkhoorns dei op de stain’n zaat’n
Bie hand’n vol en wie ze toes opaat’n

De paan werd din op ‘t vuur gezet
Dat was veur ons het je van het

Zo bin’n dr nog zo hail veul ding’n
Dat was mien jeugd, ‘t ben ‘n nou herinnering’n

Het tij komt op, ‘t woater spoult over ‘t sliek
‘k mot goan, moar nooit vergeet ik ‘t plekje oet mien jeugd
Nansumer diek.

Mevr. C. W. Vermeulen – Stoppels


Bovenstaand gedicht is geschreven door mevr. Cornelia Stoppels over haar vroegere woonplaats Nansum. Ze denkt nog vaak aan haar jeugd terug. Hoe ze speelde bij de dijk met de kinderen uit Holwierde en Nansum.
Maar ze mocht ook graag alleen op de dijk zitten om in alle rust een boek te lezen.
Die rust werd in 1940 echter zeer onaangenaam verstoord, de oorlog brak uit. In 1942 werd de batterij Nansum gebouwd, er kwamen kanonnen op de dijk. Het huis van de fam. Stoppels brandde af tijdens de laatste oorlogsdagen in 1945. Maar haar geboortegrond en haar jeugd bij de dijk is ze nooit vergeten. Op de plek waar hun huis stond, staat nu het huis van mevr. Sanders, voorheen woonde daar de familie Richters.